← Terug naar overzicht

MUM story
“Ik zou willen dat we elkaar versterken in plaats van bekritiseren”

1 mei 2026 • Momenteel ben ik (31 jaar) bijna 40 weken zwanger van de tweede en wachten we in spanning de geboorte van ons zoontje af. En dan vormen we samen met onze dochter van bijna 2 jaar een gezin met twee kleine kindjes!

De huidige periode van mijn leven voelt als: hoogzwanger. Ik denk dat dat wel omschrijft hoe ik me voel. Nee zonder grapjes, los daarvan zou ik deze periode in mijn leven omschrijven als intens, liefdevol en in beweging.

“Het moederschap brengt zoveel diepgang en betekenis, maar vraagt ook veel, zowel mentaal als fysiek.”

Ik keek er enorm naar uit om moeder te worden en vertrouwde erop dat ik mijn gevoel zou volgen in het maken van keuzes. Voor het eerst in mijn leven had ik echt het gevoel: dit is iets wat ik leuk vind, waar ik goed in ben en wat bij me past. Het is vooral een fase waarin ik mezelf steeds opnieuw leer kennen, niet alleen als moeder, maar ook als partner en als individu. Er zit een mooie balans in: genieten van de kleine momenten met mijn gezin, terwijl ik ook weer ruimte maak voor werk en mijn eigen behoeftes qua vrije tijd. Tegelijkertijd is het soms zoeken. Zeker door de hormonale schommelingen en het continu plannen van alles, mis je soms ruimte voor spontane plannen.

Het allerliefste breng ik tijd door met mijn gezin. Doordeweeks werk ik normaal gesproken (nu dus met zwangerschapsverlof) 4 dagen, 36 uur. Ik werk dan 3 dagen thuis en 1 dag op kantoor. Mijn kindjes hebben een dag met papa, een dag met de ene oma, een dag opvang, een dag met de andere oma en een dag met mij. Ik geniet enorm van mijn ‘vrije’ dag. In de weekenden zijn we veel samen met het gezin. Dan zoeken we een terrasje op, gaan we ergens lunchen of spreken we met vrienden af. Liefst in de middag, zodat iedereen weer op tijd slaapt haha.

“Ik voel me op mijn best wanneer ik goed uitgerust ben, kan genieten van tijd met mijn gezin en de balans met werk en privé goed is.”

Het moederschap voelt voor mij echt fantastisch. Ik zou alles kunnen laten vallen en nog steeds gelukkig zijn, zolang ik maar bij mijn kinderen ben. In dat opzicht is mijn leven veel rustiger en huiselijker geworden dan voorheen en dat vind ik heerlijk.

De eerste weken waren zo liefdevol. Nog nooit heb ik zo’n onvoorwaardelijke liefde gevoeld als sinds de geboorte van mijn dochter. En ook zelfvertrouwen, trots op mijn lichaam. Samen met je partner zoveel van iemand houden is wat mij betreft iets unieks. Hij is de enige die net zo gek op haar is als ik, en die zich tegelijkertijd net zo’n zorgen kan maken. Dat brengt je dichter bij elkaar, naar een ander niveau.

Dat maakt me trots op mijn gezin, hoe we het doen. Hoe we vertrouwen in onszelf en de vragen die we onszelf kritisch stellen, hoe we fantaseren over de toekomst. De wereld is even wat kleiner, maar wel zo mooi en puur. De trots die er is naar onze dochter, die is intens en geniet ik van.

De kraamperiode en mijn verlof waren echt genieten. Tegelijkertijd was het ook fijn om weer te gaan werken en langzaam mezelf opnieuw te ontdekken, naast het moeder zijn. Het blijft een reeks van nieuwe, uitdagende fases. Continu. Dat betekent dat het soms ook zwaar is.

“De hormonale rollercoaster heb ik als intens ervaren.”

Van zwangerschap, tot postpartum tot borstvoeding… het doet veel met je. En toch, nu ik zwanger ben van de tweede, zou ik het zo allemaal weer doen. Want niets weegt op tegen de liefde voor je kind. Natuurlijk zijn er momenten waarop het pittig is, bijvoorbeeld als je minder slaapt en het druk hebt op werk. Maar ik sta er telkens weer versteld van wat je lichaam aankan, zowel mentaal als fysiek, in al die verschillende fases. Voor mij overstemt de liefde alles.

Heel eerlijk gezegd zijn er maar weinig dingen die ik bij de tweede anders wil doen. Het belangrijkste is dat ik beter voor mezelf moet zorgen. Die hormonale rollercoaster heb ik bij de eerste te laat herkend en aangepakt. Nu ben ik me daar (hopelijk) bewuster van en wil ik eerder bijsturen, zodat ik mezelf beter in balans kan houden.

“Het zijn vaak kleine, korte momenten, maar ze doen me goed.”

Momenten voor mezelf zijn sinds ik moeder ben natuurlijk schaarser geworden. Daarom probeer ik daar doordeweeks, tijdens het thuiswerken, bewust mee om te gaan. Ik neem af en toe een pauze om even een wandeling te maken, een kop koffie te drinken in de stad of rustig in de tuin te zitten. Soms lukt het om met een vriendin of mijn vriend te lunchen. Daarnaast probeer ik een paar keer per week te sporten, al is het maar om even de deur uit te zijn. Soms begin ik wat eerder met werken, zodat ik nog een uurtje voor mezelf heb voordat mijn dochter thuiskomt.

Ik kan ook echt genieten van iets simpels als in alle rust koken, even mijn hoofd leegmaken terwijl ik groenten snijd. Tijdens mijn zwangerschap merk ik dat deze momenten er sneller bij inschieten en dat ik makkelijker vergeet om tijd voor mezelf te nemen. Juist daarom helpt het mij om af en toe mijn moeder te vragen om een paar uurtjes op te passen, zodat ik even kan doen waar ik op dat moment behoefte aan heb.

“Ik mis het om spontaan met vrienden af te spreken of een weekend te doen waar je zin in hebt.”

Ik ben me nu bewuster van de keuzes die ik maak, lees me in, verdiep me en geniet er intens van. Wat anders is dan verwacht, zit voor mij niet zozeer in de zorg voor mijn kind of het plannen, maar vooral in de verandering van mijn leven. De spontaniteit is minder geworden. Alles vraagt meer afstemming: met je partner, met opvang, met agenda’s. Soms voelt het regelen zelfs als meer werk dan dat het plezier oplevert.

Ik ga echt bewuster om met mijn tijd en investeer niet meer in iedereen. Ik heb ook vriendschappen losgelaten. Tegelijk ben ik daarin eerlijker naar mezelf geworden en bewuster in wat en wie ik kies. Zoals ik eerder aangaf, voelt dat ook dubbel. Aan de ene kant geeft het rust en voelt het goed, maar aan de andere kant mis ik soms de ruimte voor spontaniteit en gekke, onbezonnen plannen.

Voor nu verlang ik het meest naar bevallen. Maar daarna, na het baren, voeden etc, weer in balans komen. Weer even iemand anders zijn dan moeder, ook een partner, vriendin, gewoon even mezelf. Met even iets minder verantwoordelijkheden en meer energie.

“Ik merk dat ik nooit meer volledig ‘uit’ sta als moeder.”

Zelfs als ik niet bij mijn dochter ben, ben ik in gedachten met haar bezig. Of ik nu aan het werk ben of ik met vrienden ben of op een feestje, ik wil weten hoe het met haar gaat en hoe haar dag is. Als ze gaat logeren word ik vroeg wakker, hoop ik een appje te hebben hoe haar nacht was. Dat stukje ongecontroleerde, het vrije en avontuurlijke waar ik ook heel erg van hou en van geniet, is daardoor wel veranderd in mij.

Daarnaast ben ik ook mezelf tegengekomen. Ik vind het lastig om hulp te vragen en wil vaak laten zien dat ik het allemaal zelf kan. Dat maakt de druk soms zwaarder dan ik van tevoren had verwacht.

De grootste struggle is denk ik mezelf niet kwijt raken. Het zwaarst weegt het altijd ‘aan’ staan, weinig echte rust, altijd alert zijn op je kind, en ondertussen ook nog proberen te functioneren in werk, relatie en vriendschappen. Daarnaast is er het verlies van voorspelbaarheid. Je kunt niet meer gewoon plannen of slapen wanneer je wilt, en dat vraagt een constante aanpassing. Wat het lastig maakt, is dat dit allemaal naast de enorme liefde en voldoening bestaat.

“Er lijkt vaak een vaste norm te bestaan voor opvoedstijl, gezondheid en omgangsvormen, terwijl ieder gezin en ieder kind anders is.”

Wat ik zou willen veranderen aan moederschap in de huidige maatschappij, is de neiging om alles volgens “het boekje” te doen zonder echt kritisch na te denken. Daardoor ontstaat er snel een belerende en oordelende houding wanneer iemand iets anders doet. Wat ik mis, is het vertrouwen dat we als moeders zelf kunnen nadenken en voelen wat werkt voor onszelf en ons kind.

Ik zou willen dat er meer ruimte komt voor nuance en individuele kracht. Dat we minder controleren en vergelijken, en meer ondersteunen en vertrouwen. Zeker onder vrouwen onderling zou dat verschil maken: elkaar versterken in plaats van bekritiseren, en erkennen dat er niet één juiste manier is om het goed te doen.

Geloof in jezelf, vertrouw op je moeder gevoel, vertrouw erop dat jij het best weet wat je kindje nodig heeft. En als je hulp nodig hebt, vraag dit aan de juiste mensen. Omring je met mensen die goed voelen. Mensen die er voor je zijn, die je supporten, ook als jij er even minder voor hen bent. Het is een turbulente fase, intense fase, maar probeer ervan te genieten, want het is tegelijkertijd een van de mooiste fases, zeker als je durft te genieten van de kleine dingen.

Ik hoop dat onze dochter (en snel ook onze zoon) later zal zeggen dat ze zich bij mij altijd veilig en geliefd hebben gevoeld. Dat ik er echt was, niet alleen fysiek, maar ook in aandacht en in luisteren. Dat ze konden merken dat gevoelens er mochten zijn, ook als ze groot, lastig of verwarrend waren. En misschien wel het belangrijkste: dat ze zich zullen herinneren zal dat liefde bij ons niet iets voorwaardelijks was, maar iets dat er altijd was in woorden, in aanwezigheid en in begrip.

Veel liefs!

Een mama van (bijna) twee kids.