MUM story
Ilse: “Je doet je best, en dat is goed genoeg.”
29 april 2026 • Ik ben moeder van twee jonge kinderen: een meisje van twee jaar en een jongetje van 9 weken. Samen met mijn partner (29 jaar) verdelen we de taken in de zorg rondom de kinderen en in het huishouden. Ik werk in de zorg en mijn man werkt in het onderwijs.
In mijn eerste periode als moeder voelde ik vooral heel erg veel liefde en trots voor de kinderen. Ik leefde ook nog echt op adrenaline dus de gebroken nachten waren geen enkel probleem. Fysiek moest ik natuurlijk nog herstellen van de bevalling. Er was veel hulp van mijn man, de kraamhulp en familie.
“Ik kan wel zeggen dat ik echt op een roze wolk zat.”
In de maanden die volgden had ik (bij de eerste) ook voldoende tijd om alles te doen wat ik wilde. Ondanks dat alles nieuw en een beetje spannend was, stond ik er zelfverzekerd in. Naarmate mijn dochter ouder werd, werden de nachten beter en had ik meer energie. Ik vond een goede balans tussen zorgen en ontspannen. Er moest natuurlijk rekening gehouden worden met het ritme van onze dochter, maar dit ging me goed af.
De huidige periode in mijn leven zou ik omschrijven als een periode van onvoorwaardelijke liefde met prachtige momenten binnen ons gezin. Al is het soms flink vermoeiend en ik kan voor mijn gevoel niet aan alle taken die ik mijzelf opleg voldoen.
“Het is zo dubbel, want het is daarentegen wel de mooiste periode uit mijn leven.”
Ik had voordat ik moeder werd het beeld dat het moederschap je veel mooie, dierbare momenten oplevert. Dat je echt onvoorwaardelijke liefde voelt voor je kindje. Dat je alles voor je kinderen over hebt en dat je zelf op de tweede plek komt. Natuurlijk besefte ik ook dat het zeker niet altijd makkelijk zou zijn en dat je periodes van twijfels kent. Wat anders bleek, zeker met twee kinderen, is dat er écht nauwelijks tijd voor jezelf over is. Niet als je ook het huishouden wil bijhouden en je tuin goed wil onderhouden.
“Nu bij de tweede ervaar ik de eerste twee maanden pittiger omdat je voor twee kindjes moet zorgen.”
Ze willen en verdienen allebei op hun eigen manier aandacht. Zo heb ik nu minder tijd voor mijzelf, mijn man of andere taken/activiteiten. Als ik iets opnieuw zou mogen doen, dan zou ik op voorhand tijd reserveren in de agenda om er samen met mijn man op uit te gaan of om zelf te gaan ontspannen. Maar wat betreft de kinderen ben ik nu tevreden. Naar mijn idee zitten zij lekker in hun vel en onze dochter is lekker sociaal, luistert goed en is heel lief (zeker naar anderen toe).
Ohja en wat ook anders bleek, is dat je gewoon nooit meer bijgeslapen bent voor je gevoel. Door de verminderde nachtrust en het feit dat ik de hele dag bezig ben met zorgen is mijn lontje thuis een stuk korter geworden. Ik kan wat minder hebben van mijn man en kinderen. Ik verlang echt naar de nachten waarin ik weer door kan slapen. Dan ben ik helemaal opgeladen en kan ik de beste versie van mezelf voor de kinderen zijn.
“Soms is er ook twijfel of ik het wel goed doe.”
Ik worstel soms met de vraag of ik mijn kinderen wel opvoedt tot mooie, zelfstandige en sociale mensen. Ik hoop dat ze later kunnen zeggen dat ze zich veilig en geliefd hebben gevoeld en helemaal zichzelf konden zijn (op goede en op slechte dagen). Dat ze zich gesteund hebben gevoeld in de keuzes die ze maakten. Dat ze samen met hun moeder leuke ervaringen hebben opgedaan en dat de deur voor anderen altijd open stond.
Maar ik vind het nu bij de tweede ook lastig om een balans tussen zorgen en ontspannen te vinden. Zelfs wanneer we onze taken goed verdeeld hebben en altijd kunnen uitwijken naar opa en oma. Als de kinderen rond een uur of 8 allebei slapen, dan probeer ik (naast de huishoudtaken) een halfuur tot een uur iets voor mijzelf te doen. In het weekend spreken we zo nu en dan af met vrienden. Maar dat zijn vaak ook playdates voor de kinderen. Ik zou ook graag in het weekend wat tijd hebben om te gaan sporten of te ontspannen, dit lukt nu meestal niet.
“Ik weet niet zo goed hoe ik de tijd ervoor vrij moet maken.”
Ik doe mijn best om tijd te maken voor vrienden, maar dit lukt eigenlijk alleen met vrienden die ook kinderen hebben. Zij kunnen zich in de situatie verplaatsen en zitten in hetzelfde schuitje. Vrienden zonder kinderen hebben vaak te veel verwachtingen. Of ze snappen niet dat je eerder weg moet of later komt door het ritme van de kinderen.
Door het jaar heen zijn mijn sociale contacten flink veranderd. Ik leerde nieuwe mensen kennen bij de de opvang. Maar ik kwam er ook achter dat ik minder goed matchte met bestaande vrienden omdat zij in een andere levensfase zitten.
Naar mijn idee krijg je door sociale media vaak een te rooskleurig beeld van het moederschap. Het is gewoon niet altijd even leuk, makkelijk, prachtig of wat dan ook. We mogen elkaar vaker om hulp vragen. Samen kunnen we er voor zorgen dat we kunnen bijtanken als dat nodig is. Je kunt dan ook met elkaar sparren over alle mooie en minder mooie/onzekere kanten van het moederschap. En daarnaast is het ook nog leuk voor de kinderen om met leeftijdsgenootjes in contact te komen en te spelen.
“Je doet je best, en dat is goed genoeg!”
Het hoeft niet perfect te zijn, zolang het maar echt en met liefde is. Vergeet niet dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Hopelijk kan het wat onzekerheid wegnemen.
Veel liefs!
Ilse (28 jaar), Melick
The Mothers United Movement
Een plek voor jou, precies zoals je bent
Ervaar wat herkenning en verbinding met je doen.
Je bent niet meer alleen vanaf nu, beloofd.