← Terug naar overzicht

MUM Story
Kim: “Niemand had mij denk ik kunnen voorbereiden op hoe het ouderschap écht voelt.”

9 mei 2026 • Sinds oktober bestaat ons gezin uit mijn partner Rob, ons dochtertje Saar en ik. Ik voel me op mijn best als we met zijn drieën zijn. Vooral wanneer we samen gek aan het doen zijn en Saar aan het schaterlachen is. Daar kan ik enorm van genieten. 

Ik heb een super fijne zwangerschap gehad en mijn bevalling was ook precies zoals ik wilde. Ik ben thuis in bad bevallen, de kraamweek was echt magisch en ik ervaarde denk ik wel een soort roze wolk. Daarna begon een lastige periode. Saar had veel last van haar buik en heeft drie maanden lang dagelijks urenlang ontroostbaar gehuild.

“Ik had dit scenario van tevoren nooit bedacht en ik vond het heel heftig.”

Die roze wolk waar we op zaten verdween. In die periode had ik enorme heimwee naar mijn oude leven. Iedereen zei toen “het is maar een fase”, maar als je er middenin zit voelt het echt alsof het nooit meer voorbij gaat. Gelukkig was dit niet het geval en stopte ze van de een op de andere dag met huilen. Maar helaas was mijn verlof toen ook over en moest ik weer aan het werk, terwijl het genieten voor mijn gevoel toen eigenlijk pas begon.

Nu is het zo’n ander kind en lacht ze heel veel. Ze heeft ook zeker wel een temperamentje en weet al goed wat ze wel en niet wil. Maar dat vind ik ergens ook wel leuk: “Heb maar lekker een mening meissie”. Je merkt dat ze nu zo veel beter in haar vel zit. De sprongetjes, slaapregressies en andere ontwikkelingen zijn best pittig. Haar tandjes komen nu bijvoorbeeld door en dat heeft ook weer een grote impact op haar humeur en slaap. Dan huilt ze veel, wil ze het liefst alleen maar vastgehouden worden en zijn de nachten zo gebroken dat je soms maar twee uur slaapt.

Saar is sowieso niet zo’n goede slaper en de nachten zijn daardoor op dit moment nog erg gebroken. Daarom wisselen we elkaar hierin af en slapen we om de beurt op de logeerkamer. Op de avonden dat de ander verantwoordelijk is voor Saar heb je “vrij” en kun je zelf doen waar je zin in hebt. Zo hebben we allebei een aantal vaste momenten in de week om op te laden. 

“We vinden het belangrijk dat er altijd ruimte is voor de ander.”

We zorgen ook dat er vrijwel altijd ruimte is om te sporten of om iets alleen te doen met vrienden/vriendinnen. Ik denk dat we daar wel een redelijke balans in hebben, maar het is wel vervelend dat je de ander altijd “belast” als je iets voor jezelf wil doen. Daarnaast zijn Rob en ik allebei altijd personen geweest die graag dingen alleen doen. Voordat Saar er was besteden we onze tijd met hobby’s als gamen, series kijken, wandelen en lezen bijvoorbeeld. Daar is wel echt minder ruimte voor nu.

“Soms mis je dan echt de vrijheid die je had in je oude leven.”

Ik denk dat dit voor ons wel de grootste omschakeling is binnen het ouderschap. Je beseft je niet hoeveel vrijheid je hebt als je nog geen kindje hebt. Mensen zeiden tijdens mijn zwangerschap regelmatig iets in de trant van “geniet nog maar even van je vrijheid en rust”. Toen hadden die woorden nog geen betekenis en vond ik zo’n opmerking vooral irritant haha. Maar inmiddels snap ik wel wat die mensen bedoelen. Het leven met een kind is op dat gebied écht heel anders en dat vind ik op momenten best lastig.

Maar los daarvan genieten we echt enorm van haar. Die band met je kindje groeit heel snel en wordt ook steeds sterker. Tijdens de periode dat ze zo veel huilde was die liefde soms ver te zoeken, nu voelt dat helemaal anders. Elke dag ben ik weer een beetje gekker op haar. Elke keer denk ik dat ik niet meer van haar kan gaan houden, maar dan hou ik tóch weer wat meer van haar. Het is zo leuk om haar te zien opgroeien, ze ontwikkelt zich zo snel.

“Het is zo’n cliché, maar die liefde voor je kind is zooo intens.”

Inmiddels is het normale leven alweer een tijdje bezig en ik merk dat de dagelijkse sleur er soms wel in komt. Het leven met een baby is soms gewoon best saai en eentonig. De nachten zijn pittig en het functioneren op weinig slaap is intens. Je went eraan, maar toch ook niet.

Ik vind het moederschap wel echt anders dan wat ik vooraf had verwacht. Ik denk dat je je er ook eigenlijk niet echt een voorstelling van kan maken tot je daadwerkelijk moeder bent. Ik heb best wel onderschat hoe allesomvattend het is. Je dagelijkse leven krijgt gewoon een totaal andere invulling. Ik wist dit natuurlijk wel van tevoren, maar je kan je er dan nog niet zo veel bij voorstellen.

.

“Ik ben zelf ook nog aan het herstellen en ik merk dat mijn hoofd echt een warboel is.”

Ik kan me veel slechter concentreren, vergeet veel en merk dat mijn denkvermogen gewoon echt minder is. Werken voelt daardoor belastend. Daarnaast heb ik ook nog veel last van mijn hormonen en kunnen mijn emoties soms alle kanten op gaan. Ik was altijd al een persoon met hoge pieken en diepe dalen, maar dat is nu nog veel extremer. Dat vind ik best intens allemaal. Mijn lichaam ziet er ook niet meer uit zoals vóór de zwangerschap. Dit kan me soms erg onzeker maken. Al die dingen had ik me van tevoren wel anders voorgesteld. Ofja, ik had er misschien nooit zo bij stil gestaan dat dit er ook allemaal bij komt kijken.

Ik ben echt nog een beetje aan het ontdekken wie ik nou ben als moeder, het is echt een proces en daar zit ik nu nog middenin. Er is tegelijk heel veel, maar ook heel weinig veranderd. Ik voel me zeker nog wel mijzelf, maar ik ben ook moeder geworden. Dat vraagt om andere eigenschappen en dwingt me om op bepaalde gebieden andere keuzes te maken. Wie ben ik als moeder en hoe kan ik ervoor zorgen dat die oude Kim er ook nog mag zijn?

“Ik denk dat ik uiteindelijk een soort nieuwe versie van mijzelf ga worden.”

Het voelt alsof de geboorte van Saar alles in beweging heeft gezet, alsof een sneeuwbol flink is geschud. Langzaam dwarrelen de sneeuwvlokken weer naar beneden en krijgt alles opnieuw vorm, maar sommige vlokken hebben meer tijd nodig om te landen dan andere. 

Ik denk dat als ik samenvattend deze periode moet omschrijven, dat ik dan zou zeggen dat ik op momenten nog nooit zo gelukkig ben geweest, maar ook nog nooit zo overweldigd haha. Maar ook trots dat ik, ondanks de onzekere momenten, ook steeds meer vertrouwen krijg in mijzelf als moeder en daardoor ook steeds meer durf te luisteren naar mijn eigen gevoel en intuïtie.

Ik zou de eerste periode de volgende keer niet anders doen, ik denk dat het leven komt zoals het komt. Dat klinkt misschien wat zweverig haha. Je moet het gewoon zelf ervaren.

“Niemand had mij denk ik kunnen voorbereiden op hoe het ouderschap écht voelt.”

Wat ik wel lastig vind, is dat je eigenlijk nooit zeker weet of je het goed doet. Ik wil haar gewoon het best mogelijke leven geven, maar ik ga vast ook fouten maken. Op dat soort momenten probeer ik mij vast te houden aan dat ik alles met liefde doe en dat ik ook maar voor de eerste keer moeder ben. Maar ik moet zeggen dat ik me soms evengoed onzeker voel of ik wel de juiste dingen doe. Ik denk dat dit gevoel altijd wel een beetje blijft. Ik denk dat het belangrijk is dat hier meer openheid over komt. Over de moeilijke kanten van het moederschap, zoals vermoeidheid, onzekerheid of het gevoel jezelf soms kwijt te raken, zonder dat daar meteen een oordeel op volgt.

“Probeer lief te zijn voor jezelf. Het is niet niks wat je de afgelopen maanden als moeder hebt meegemaakt.”

Alleen al het traject van zwanger worden kan veel spanning en emoties met zich meebrengen. Daarna volgt een zwangerschap van negen maanden waarin je lichaam continu verandert en hard werkt. En dan de bevalling, wat echt een bizar intense ervaring is. Vervolgens ontmoet je ineens je kindje, terwijl je zelf ook midden in een enorme overgang zit. En dan de hormonen die alle kanten opgaan en een compleet nieuw ritme dat zijn plek moet vinden. En daarna begint misschien wel het meest uitdagende deel: ontdekken hoe je moeder wilt en kunt zijn in een maatschappij die ondertussen van alles van je blijft vragen. Dus verwacht alsjeblieft niet dat je alles meteen perfect doet. Het is veel. Echt veel. En juist daarom verdien je zachtheid en geduld van jezelf.

“Aan de ene kant gaat de tijd me niet snel genoeg, maar aan de andere kant gaat de tijd juist veel te snel.”

Ik heb zo veel zin in de komende maanden. Ik ben zo benieuwd hoe ze zich gaat ontwikkelen. Hoe ziet ze er straks uit? Wanneer gaat ze leren kruipen en wanneer zet ze haar eerste stapje? Wat zou haar eerste woordje zijn en hoe klinkt haar stem? Wie is zij als persoon en wat voor karakter heeft ze? Ik ben zo ontzettend nieuwsgierig naar alles. Ik probeer daarom vooral in het nu te leven en steeds heel bewust te genieten van hoe ze nu is. Ik ga haar vanzelf steeds beter leren kennen en daar kijk ik erg naar uit.

Ik hoop dat Saar later zal zeggen dat ze zich altijd geliefd, gehoord en gezien gevoeld heeft door mij. Dat er altijd ruimte was voor haar. En ik hoop dat ze mij een leuke moeder vindt. Dat we samen ook lekker veel lol hebben.

Kim (30 jaar), Hengelo